فروردین ۲۳۱۴۰۰
 
  •      – رواندرمانی روشی است برای ایجاد تغییر رفتار˓ افکار و احساسات انسانها. اگرچه در مورد پیام های بازرگانی تلوزیون یا معلمان و دوستان صمیمی نیز می توان چنین چیزی گفت ولی رواندرمانی ˓ مداخله ای است که در چهارچوب یک رابطه حرفه ای انجام می شود. بعبارتی رواندرمانی ˓ نوعی درمان برای مشکلات هیجانی است که در آن شخصی آموزش دیده (روانپزشک یا روان شناس بالینی ) با بیمار آگاهانه رابطه ای حرفه ای برقرار می کند تا نشانه های موجود در بیمار و الگوهای رفتاری مخرب او بر طرف شوند یا کاهش یلبند و زمینه رشد و کمال شخصیتی وی فراهم آید.

آیا رواندرمانی مفید است ؟

طرفداران و منتقدان موافقند که شواهد تجربی نشان دهنده این است که روان درمانی کارایی دارد. اما این به معنای آن نیست که همه از رواندرمانی سود خواهند برد. به طور کلی کسانی که دنبال رواندرمانی می روند و رواندرمانی می شوند˓ تا حدودی تسکین می یابند.

چه مشکلاتی قابل تغییرند ؟

آیا تمام نگرانی ها˓ دلهره ها ˓ رفتارهای مشکل آفرین و نشانه های آسیب های روانی به مداخلات روان شناختی جواب می دهند ؟ احتمالا خیر. ظاهرا تغییر دادن برخی از مشکلات مراجعان دشوار است و برخی دیگر کاملا قابل تغییرند.

روند مداخلات روانشناختی

تماس اولیه : وقتی مراجعان برای اولین بار به درمانگاه یا دفتر روان شناس بالینی مراجعه می کنند غالبا نمی دانند به طور دقیق چه پیش خواهد آمد. بعضی از آنها مضطربند˓ عده ای دیگر هم شکاک. بعضی از آنها دقیقا فرق درمان طبی و رواندرمانی را نمی دانند. عده ای دیگر هم دست پاچه اند و از اینکه در صدد کمک گرفتن برآمده اند احساس ضعف می کنند. پس اولین کار این است که برای آنها توضیح داده شود درمانگر به طور کلی چه کار می کند و چه نوع کمک هایی می تواند بدهد.

سنجش :

وقتی طرفین به توافق رسیدند که مراجع می تواند تماس خود را با کلینیک ادامه دهد باید یکی دو جلسه به سنجش مشکلات بیمار اختصاص یلبد. غالبا یک مصاحبه پذیرش انجام می شود که گاهی به طور کلی شامل اخذ شرح حال هم می باشد. با اجرای آزمون های روانی نیز اطلاعات دیگری کسب می شود. گاهی اوقات نیز با همسر فرد˓ اعضای خانواده اش یا دوستانش مصاحبه هایی به عمل می آید.

اهداف درمان :

بلافاصله پس از جمع بندی و ادغام اطلاعات حاصل از سنجش ˓ درمانگر و بیمار به صورت منظم تری در مورد مشکلات و اینکه برای رفع آنها چه کارهایی می توانند انجام دهند بحث و تبادل نظر خواهند کرد.

اجرای درمان :

رواندرمانگر پس از مشخص کردن اهداف اولیه باید نوع درمان را مشخص کند . درمان می تواند خیلی محدود باشد و مثلا یک ترس شدید خاص را هدف بگیرد یا کلی باشد و سبک شخصیتیس بیمار راغ. روان شناس باید رابطه این درمان با مشکلات بیمار˓ مدت آن و حتی سختی ها و زحمات پیش رو را دقیقا برای بیمار شرح بدهد.

خاتمه˓ ارزیابی و پیگیری

بی شک همه امیدواریم که بیمار برای تمام عمرش تحت رواندرمانی نباشد. وقتی رواندرمانگر به تدریج در می یابد که بیمار می تواند مشکلاتش را به طور مستقل رفع کند˓ بحث خاتمه دادن درمان را پیش می کشد. گاهی خاتمه دادن درمان یک فرآیند تدریجی است. مثلا جلسات ملاقات به تدریج از هفته ای یکبار به ماهی یکبار کاهش می یابند. وقتی زمان خاتمه دادن درمان فرا می رسد باید در مورد آن و نگرش ها و احساسات بیمار در مورد خاتمه یافتن درمان دقیقا بحث شود.. بسیاری از روان درمانگران معتقدند باید پس از اتمام درمان از ” جلسات تقویتی ” که چند ماه بعد برگزار می شوند استفاده کرد. در این جلسات تقویتی ˓ سیر پیشرفت بیمار بررسی می شود˓ مسائل یا مشکلات جدید مطرح و بهبودهای ایجاد شده تحکیم می گردند.

رواندرمانی-روانکاوی-روانکاوی در تهران-بهترین روانکاو ایران-بهترین روانشناس-بهترین روانشناس بالینی در تهران-بهترین روانشناس غرب تهران-دکتر روانشناس-دکتر روانشناس در تهران-بهترین دکتر روانشناس در تهران-بهترین دکتر روانشناس غرب تهران.رواندرمانی-روانکاوی-روانکاوی در تهران-بهترین روانکاو ایران-بهترین روانشناس-بهترین روانشناس بالینی در تهران-بهترین روانشناس غرب تهران-دکتر روانشناس-دکتر روانشناس در تهران-بهترین دکتر روانشناس در تهران-بهترین دکتر روانشناس غرب تهران.رواندرمانی-روانکاوی-روانکاوی در تهران-بهترین روانکاو ایران-بهترین روانشناس-بهترین روانشناس بالینی در تهران-بهترین روانشناس غرب تهران-دکتر روانشناس-دکتر روانشناس در تهران-بهترین دکتر روانشناس در تهران-بهترین دکتر روانشناس غرب تهران.

نقل از سایت دل آرام

متاسفم! ارسال دیدگاه بسته شده است.